Walentynki, walentynki... i po walentynkach

Romantyczne komedie, oficjalne obiady, kolacje przy świecach, różowe prezenty i wiele innych - to domena Walentynek, usilnie i nachalnie lansowanych przez wszelaki marketing. I choć idea kochania innych jest jak najbardziej słuszna, to końcowy efekt działalności nieśpiących po nocach marketingowców daleki jest od wspaniałości. Uczucia zostają sprowadzone do niemal wszystkiego na czym można zarobić, od łatwo-kupowalnych pierdół przez kiczowate filmiki (zarówno małej jak i wielki produkcji) aż do zwiększonej sprzedaży wszelakich badyli (kaktusów i innych kwiatów ciętych). Wylansowany schemat rozpoczyna się śniadaniem w łóżku i w łóżku też się kończy późnym wieczorem i swoisty krąg życia się zamyka - filozofowie tu wiele mogą dodać na ten temat drążąc go do głębin. Krąg ten ma kilka mniej i bardziej ważnych punktów, przebiega przez obowiązkową cole i popcorn w kinie a także wiele atrakcji na podobnym poziomie, które niskim kosztem kupiliśmy w pakiecie z amerykańskim stylem świętowania.

I tu opowiem historię łamiącą powyższy trend: otóż pewien zmartwiony tym wszystkim Pomorzanin, nad wyraz świadom kosztów miłości, pałał jednak wielkim obrzydzeniem do jej chętnego spieniężania. Archetypowy już plan na Walentyki, tak pieczołowicie indoktrynowany społeczeństwu, zdecydowanym ruchem przekreślił - "STOP KOMERCJI" powiedział i udał się w nurty offowe a bynajmniej nie main-streamowe, jak to się tak dzisiaj zajebiście po polsku mówi.
"Jak z miłości prezent, to z miłości" i wielki nakładem pracy, ceniąc wartość życia ludzkiego a jeszcze bardziej ryzykując oskarżeń o ludobójstwo rozpoczął poszukiwania prezentu dla swej lubej. Nie szczędząc czasu i środków, pytając po okolicznych znachorach i alchemikach, dyskutując na forach odkrywca.pl wędrując po wsiach i miastach polskich z wykrywaczem metali w ręce, wreszcie znalazł swe ZŁOTO TEMPLARIUSZY.

Ostatni słoik, jednej z najdroższych substancji na świecie, ale nie bynajmniej najdroższych w sensie wartości pieniężnej, konsumpcyjnej, o nie nie! - otóż o wartości duchowej, o wartości niemal setek dusz! I tego wieczoru, 14 lutego, mógł być pewny, że jego wybranka serca dostała coś czego nikt nie dostał. Mydło z Żyda.



Produkt stworzony z czystej miłości, miłości do życia ludzkiego w ogóle. Wyprodukowany z zachowaniem jak największej staranności i niemal niemieckiej precyzji, dzieło będące krystalizacją starań wielu pokoleń alchemików, wróżbitów, znachorów i lekarzy - cudowny środek na wszystko! A to wszystko w śmiesznie niskiej cenie, można powiedzieć stworzony z odpadów... I proszę nie zrozumieć mnie tu opacznie!

I tym sposobem wspomniany Pomorzanin zadał cios nie tylko milionom Żydów, ale kolejnym milionom marketingowców, dyrektorów, prezesów, zarządów i rad nadzorczym wbijając sztylet niezgody między drogie uczucia a nic nie warte pieniądze, między korporacje a obozy koncentracyjne, między totalitaryzm a wolność...

Pozdrawiam, Żul

P.S. Z uwagi na kontrowersyjny charakter powyższych wywodów przypominam nieświadomym o subtelnej artystycznej prowokacji i zwrócenie uwagi na konteksty. Pozdro ;)

ale, ale... ale o so choziii??

Żul jak zwykle nie wie nic,
nic nie wie rzec można wręcz.

Czyżby to dziś był jakiś tłusty szczwartek? Z wódką? Hmm... i znowu zaspałem.

Nie mniej jednak, powrót Bru w wielki stylu tradycyjnie świętować można. I pączkiem i wódką a nawet samą wódką. A i nie tradycyjnie świętować też da radę a nawet trzeba bo czego nie można to wprost przeciwnie postąpić przystoi - niemożności pokonywać i cele nieosiągalne osiągać. Tak więc, sto lat!

P.S. A co wy robicie w walentynki? :>

wrr wrr wrr... wracam.... ?

A przynajmniej post rozpędowy pisze.
Internet jak zawsze przyjazny, ramiona rozwarte na świat, to i ja się dołączam, no bo co mam się nie dołączać,
wsiadam i dorzucam swoje COŚ.
A moje COŚ to będzie trochę o niczym.
Czyli o tradycji.

Z najnowszych wiadomości, to wiem to na pewno i się nie mylę,
że pączki w rzeczywistości pochodzą z Rzymu i... ale
to jeszcze nic...
i że początkowo nadziewano je smalcem i ...
to dopiero heca...
i podawano je z wódką. zawsze. z wódką.

pączek i wódka, najlepsza odtrutka.

Ale, że uprzedzałam, że post jest o tradycji, czyli o niczym, to skończę bez morału. ot tak po prostu.

Bo jak mówi stare starorzymskie przysłowie: kto jeździ na sankach, ten jest pisanka.
to ja w sumie nie wiem czy warto.

Bru.

Czas życia krótki więc napijmy się wódki!

A oto i jest superprodukcja Studia Miniatur Filmowych w Pułtusku filia Warszawa, zapraszam do oglądania:



Pijmy szybko bo się ściemnia...

Ż.

Żul na Onecie

Żul nie tylko ma pomnik za życia, ale za życia również wystąpił na zdjęciu grupowym w znanym czasopiśmie branżowym Portal Wiedzy onet.pl :P Po prostu spełnia się medialnie, no co? Każdy ma prawo.



Gdzie jest Żul na zdjęciu powyżej? Jak się ukrył wśród tych wszystkich znamienitych osób?!

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej co robi Żul po godzinach czytaj tu: http://portalwiedzy.onet.pl/2095226,10491,2,info.html

Pozdro, Ż.

pOzDrAfFiAm mOiCh fFaRiAtófF!! :*:*:*:* :P

sIeMa zIoMkI!



FfłaśnIe oDkRyłeM ZaJeBiStOm sTrOnEm, DzIeMkI KtórEj mOrZnA FfReShCiE DoGaDać SiEm fF NoRmAlNy sPoSóB Z ReShToM śfFiAtA! :*:* :) ^^



Od dZiś BlOgA BeMdEm pIsAł fF DiAlEkCiE PoKeMoNóFf fFsChOdNiOsłoFfIańsKiCh! :*:*:*:* :D :3 ^^

jórZ FfIdZeM JaK SiEm cIeShYcIe i dłóRzEj fFaS NiE TrZyMaM Ff nIePeFfNoścI - FfEjDźCiE TóTaJ: http://www.pokemon.dexter007.net/index.php

bózIaKi! KoChAm fFaS! :*:* :D :P Borewicz

Ruś Reaktywacja cz. 1

Jednym z bardziej newralgicznych punktów projektora jest płytka dociskowa kanału filmowego.



Jej zadaniem jest cykliczne blokowanie filmu w prowadnicy kanału tak aby dana klatka została stabilnie wyświetlona. Gdy projektor jest stary na pewno zgromadził się na niej kurz, a co gorsza pewnie i rdza. Jeżeli w takiej sytuacji włożymy film i spróbujemy go odtwarzać - zniszczenie taśmy gwarantowane, od drobnych porysowań po długie krechy aż do zupełnego zacięcia filmu i pęknięcia taśmy.



Dlatego konieczne jest delikatne wymontowanie tego elementu - zdejmujemy więc obudowę żarówki projekcyjnej.





A następnie oczyszczamy pędzelkiem okolice układu optycznego i kanału filmowego, po czym wycieramy miękką szmatką na mokro.



Nie wolno zostawić rdzy ani żadnych nierówności w miejscach mających kontakt z filmem - wszystko na lustrzany połysk. Na pozostałych elementach możemy pozostawić drobne ślady rdzę o ile jest zwarta z podłożem i nie dała się usunąć przez silniejsze wytarcie.


Ja miałem szczęście - nalot rdzy udało się usunąć i spolerować. Obyło się bez głębokich zniszczeń.